Cattery van Weelde

Dinsdag 17 november 2010

Wat is het stil hier in huis zonder de twee kleine deugnietjes, maar wat zijn de nieuwe eigenaars blij met Molly en Sterre. Alleen maar leuke berichten komen onze kant op en dat maakt ons erg gelukkig. Daar hebben we het tenslotte allemaal voor gedaan!

Onder de rubriek ´toen en nu´ zullen er foto´s komen van de ontwikkeling van Molly en Sterre en we hebben al te horen gekregen dat beide dametjes alweer flink gegroeid zijn.

Lieve Carine, Astrid, Tejo en Arne geniet van jullie Molly!

Lieve Mariska, Marcel en Noa geniet van jullie Sterre!

Bedankt voor het vertrouwen in onze cattery en we houden zeker contact!

En voor een ieder die nog wil genieten van de 2 ondeugende dametjes en hun moeder, hierbij een link naar nog een leuk fimpje van het drietal op youtube.

Zondag 31 oktober 2010

Molly en Sterre hebben afgelopen vrijdag hun tweede enting gekregen en ook dit keer verliep alles weer prima. De definitieve verhuizing komt nu snel dichtbij. Volgende week zaterdag zal eerst Sterre opgehaald worden en zondag volgt Molly. We zijn benieuwd hoe Mila zal reageren, als haar kittens er straks niet meer zijn en voor ons zal het ook wel even wennen worden. Gelukkig hebben we allemaal deze week een weekje vrij, dus we kunnen nog even extra genieten van Molly en Sterre.

Maandag 25 oktober 2010

Wat gaat de tijd toch snel. Nog heel even en dan zullen we toch echt afscheid moeten gaan nemen van Molly en Sterre. Dan is het aan ons om op bezoek te gaan in plaats van andersom en dat gaan we ook zeker doen!

Vorige week hebben ze ook allebei een chip gekregen en ook dit verliep gelukkig zonder problemen. Aankomende vrijdag is het tijd voor hun tweede enting en als het goed is, hoeven ze dan voorlopig even niet meer naar een dierenarts.

Gisteren vierden we de verjaardag van Tim en hadden we alle poezen even naar de bovenverdieping gebracht. Met zoveel mensen en kinderen tegelijk in huis is het moeilijk overzicht te houden, dus dit leek ons wel een goede oplossing. Maar, de helft van de tijd zaten er meer mensen boven dan beneden, dus ze hebben gisteren ontzettend veel aandacht gekregen. Nadat de laatste visite weg was gegaan, zijn ze in een diepe slaap gevallen en ook vandaag zijn ze opmerkelijk rustiger dan normaal. Al die aandacht, knuffels en het spelen heeft ze behoorlijk wat energie gekost. Maar, ook gisteren was iedereen weer helemaal in de ban van de prachtige dames! Wat zullen we ze straks enorm gaan missen!

Vrijdag 15 oktober 2010

Molly en Sterre hebben afgelopen maandag hun eerste enting gehad en alles is gelukkig goed gegaan. Onze dierenarts was helemaal weg van het tweetal en vond ze prachtig (en dat zijn ze natuurlijk ook!). Ze heeft ze goed nagekeken en ze zijn helemaal gezond verklaard.  Eenmaal thuis zijn ze meteen weer gaan spelen en een reactie op de enting is gelukkig ook uitgebleven. Molly heeft het traplopen inmiddels goed onder de knie en komt nu regelmatig boven een kijkje nemen. Sterre vindt het allemaal wel best. Die komt zo nu en dan ook even de trap op, maar die vindt het beneden in de woonkamer net zo gezellig. Wel zijn we ontzettend blij dat we een tijd geleden een grote krabpaal hebben aangeschaft. Het is er vaak een gezellige drukke boel en ondanks dat hij best hoog is, klimmen Molly en Sterre al met het grootste gemak naar het hoogste niveau. Alleen er dan af te geraken, dat is soms nog wel eens eng en dan moeten we zo nu en dan nog wel eens een handje helpen. En dat doen we graag natuurlijk!

Zondag 3 oktober 2010

Wat gaat de tijd toch snel. Morgen zijn de dametjes alweer 8 weken oud. Nog 5 weken de tijd voor ons om volop van ze te genieten en daarna kunnen de nieuwe baasjes het van ons over gaan nemen. Die kunnen bijna niet wachten. Voor zowel Annebel als Alice hebben we ondertussen een goed adres kunnen vinden. We hebben er een goed gevoel bij en weten zeker dat ze er heel goed terecht gaan komen. De dames krijgen allebei een andere roepnaam: Annebel wordt Molly en Alice krijgt de naam Sterre. Voor ons is het nog even wennen om ze zo te noemen, maar we doen ons best!

Qua gewicht gaat het ook prima met Molly en Sterre. Vanmorgen waren ze allebei de 800 gram gepasseerd. Nog een week en dan volgt de eerste enting. We zijn benieuwd hoe ze daar op zullen reageren.

Verder hebben ze allebei de grote krabpaal ontdekt. Eerst voorzichtig op het eerste plankje maar nu, 2 dagen later, wordt het allerhoogste niveau zelfs al bereikt. Alleen er af komen, dat is nog lastig. Dan volgt er luid gepiep en moet er nog even geholpen worden. De trap in de woonkamer wordt ook ineens interessant. Naar boven gaan lukt al aardig, maar naar beneden is best lastig. Nog een paar dagen en dan zal ook deze hindernis wel genomen zijn. Ze leren razendsnel en de één wil niet onderdoen voor de ander.

Vandaag is het ook de sterfdag van mijn opa. Er gaat nog geen dag voorbij zonder dat ik niet even aan hem denk. Juist ook wat onze cattery betreft. Mijn opa begreep dat  wij nooit zouden gaan fokken voor het geld, dat het een hobby is (een dure hobby) waarbij wij als doel hebben gezonde, sociale kittens op de wereld te zetten waar een ander net zoveel liefde en plezier van kan ontvangen. Dankzij mijn opa waren wij in staat een cattery te beginnen en daar zijn wij hem nog steeds ontzettend dankbaar voor.

Maandag 20 september 2010

Ik heb bijna het hele afgelopen weekend kruipend op de grond met de dametjes doorgebracht. Als we overdag thuis zijn, mogen ze uit de ´bench´en dat maakt hun wereld ineens zo ontzettend groot, maar ook  zo ontzettend leuk (en ik speel gewoon lekker met ze mee!). Ze hebben al ontdekt dat ze overal op- en onder kunnen kruipen, hetgeen heel erg handig is als mama je probeert terug te fluiten. Die arme Mila wordt soms helemaal gek van haar kittens die niet willen luisteren. Een paar keer heb ik om de goede vrede te bewaren de dametjes maar even teruggezet bij moeders, zodat zij haar kinders uitgebreid kon wassen.

De kattenbak wordt ondertussen ook erg goed gebruikt. Ze gaan er uit zichzelf op en na ieder druppeltje wordt er uitgebreid gegraven. Wel hebben we er in plaats van steentjes houtkorrels in gedaan, want die belanden tenminste niet in hun mondjes. De dametjes zijn inmiddels ook aardig aan vast voer gewend. We geven ze van ieder merk wel iets, zodat ze straks niet al te kieskeurig worden. Op dit moment geniet tonijn de voorkeur en ze groeien er allebei goed van.  Dat moet ook wel, want al dat rennen, spelen, klimmen en klauteren kost de nodige energie. Gisteren hebben de dametjes ook ontdekt dat het slapen op schoot wel heel erg lekker is en dat is nog meer genieten voor ons. Gelukkig zijn ze met z´n tweeën anders zouden we er nog om moet vechten bij wie ze op schoot mogen.

Maandag 13 september 2010

Vandaag zijn Annebel en Alice alweer vijf weken oud en wat zijn ze toch heerlijk ondeugend. Uiteraard slapen ze nog veel, maar als ze wakker zijn, dan is het hier één grote speeltuin. Vooral de speelgoedmuisjes en balletjes zijn op dit moment erg bij de dames in trek. Het is  leuk te zien dat Mila met ze mee gaat spelen en uiteraard is Fay ook niet te beroerd om even mee te stoeien. Een paar dagen geleden besloot Alice dat het tijd werd om de kattenbak te gaan gebruiken en Annebel besloot niet lang daarna het goede voorbeeld te volgen.

Gisteren kwamen Leonie  en haar moeder van Cattery de Sieskes langs om te zien hoe goed Fay het hier naar haar zin heeft (Fay komt  uit hun cattery) en uiteraard ook om Annebel en Alice te kunnen bewonderen. Leonie is fotografe en  gespecialiseerd in het maken van dierenfoto´s. Ze heeft dan ook van onze poezen prachtige foto´s kunnen maken, waaronder deze twee mooie foto´s van Annebel en Alice.

Zondag 5 september 2010

Sinds Annebel en Alice vorige week hebben ontdekt dat ze nu zelf op verkenning kunnen gaan, is hun wereld er een stuk groter op geworden. Mila houdt haar kinders nog steeds goed in de gaten als ze hun pootjes strekken, maar ze is al wel een stuk relaxter geworden. Fay komt steeds vaker langs en vindt het leuk om met Annebel en Alice te spelen.  Echter, toen Annebel van de week per abuis een tand in een tepel van Fay zette, was de lol er voor Fay wel even vanaf!

Vrijdagavond zijn we voor de eerste keer begonnen met het geven van vast voedsel. Annebel begreep meteen wat de bedoeling was en vond het erg lekker. Alice had er iets meer moeite mee, maar vandaag had ze ineens de slag te pakken en ging het er in als koek. Na het eten worden de dames uiteraard weer flink schoongepoetst door Mila.

Verder is het vandaag lekker druk geweest met familie en vrienden die Annebel en Alice eindelijk in het echt mochten komen bewonderen.  Mila heeft heel goed gereageerd op alle drukte rondom haar kinders en ook Annebel en Alice vonden het prima dat ze van hand tot hand gingen.

Maandag 30 augustus 2010

Annebel en Alice hebben inderdaad, zoals verwacht, gisterenmiddag voor de eerste keer hun eigen in- en uitgang ontdekt vanuit hun slaapplek. Gelukkig waren we er bij om dit moment op camera vast te kunnen leggen. Klik hier voor het filmpje. Mila vindt het nog maar niets dat haar kinders op onderzoek gaan en ze houdt alles, zoals het een goed moeder betaamd, scherp in de gaten. Onze andere poezen beginnen nu ook wat meer interesse te tonen nu Annebel en Alice zich laten zien. Vooral Fay komt nu regelmatig een bezoekje aan Mila en haar kinders brengen (om vervolgens ook maar meteen wat van de lekkere brokjes bestemd voor Mila te nuttigen!).
Zondag 29 augustus 2010

Na hun ´balans´dag van vorige week, zijn Annebel en Alice elke dag weer keurig aangekomen. In plaats van de bench hebben wij nu een constructie van panelen neergezet, zodat de dames een grotere bewegingsvrijheid hebben op de momenten dat we niet thuis zijn. Deze hebben wij samen met de werpkist gekocht bij www.kittenhome.nl en het is echt een aanrader. Op die manier kunnen Annebel en Alice op een veilige manier hun wereld verkennen. In de werpkist is er een speciale opening gemaakt voor kittens om in- en uit te kruipen en zoals het er nu naar uitziet, zal het niet lang duren eer ze daar gebruik van gaan maken. De eerste stapjes worden al voorzichtig gezet en iedere dag merken we dat ze al steviger op hun pootjes staan.  Nog een weekje en dan mogen Annebel en Alice ook door andere bezocht worden en er zijn er genoeg die al staan te trappelen.

Donderdag 26 augustus 2010

Vandaag heeft Pieter een kort filmpje gemaakt van Mila, Annebel en Alice. Het is hier te bekijken.

Maandag 23 augustus 2010

Een paar dagen geleden zijn de oogjes van allebei de dames open gegaan en Annebel en Alice zijn er nog schattiger door geworden! Het is zo´n leuk gezicht nu ze je aan kunnen kijken. Natuurlijk zien ze nog niet al te veel, maar elke dag zal dat een beetje beter worden.  Verder hebben we gisteren Annebel en Alice naar de huiskamer verhuisd en daar in de bench gezet. De kraamdoos die boven in de kast stond was aan de lage kant en de laatste paar dagen werd er al druk geprobeerd om er uit te klimmen.  Mila heeft gelukkig goed gereageerd op de verhuizing en lijkt de nieuwe plek ook goedgekeurd te hebben. Onze andere poezen lijken  zich ook niet druk  te maken over de uitbreiding in de woonkamer. Ze zijn alle drie al een paar keer komen kijken, maar daar blijft het dan ook bij. Straks als Annebel en Alice  gaan lopen, zal het wel interessanter voor ze worden. Vanmorgen hebben we wel geconstateerd dat de dames allebei gisteren niet veel aangekomen zijn. We houden het goed in de gaten, want dat mag natuurlijk niet de bedoeling zijn. Vandaag is Mila in ieder geval weer vaker en langer bij haar kinders gebleven, dus we hopen  dat ze morgen weer iets meer aangekomen zijn.

Dinsdag 17 augustus 2010

Gisteren waren Annebel en Alice precies één week. Het was me het weekje wel! De eerste dagen begreep Mila er nog niet zo veel van. Ze was ziekjes, doodmoe van de zware bevalling en liet de kittens vaak alleen. We zijn heel wat met warmtematjes en kruiken in de weer geweest om de kittens warm te houden. Gelukkig liet Mila Annebel en Alice wel goed drinken en hoefden we ons daar niet ongerust over te maken.

Sinds een paar dagen is het hier echt genieten. Mila heeft haar draai gevonden en is nu één en al moeder! Wat een fantastisch gezicht is dat!

Annebel en Alice zijn inmiddels allebei de 200 gram gepasseerd en het hele fragiele van begin vorige week is er vanaf. Het zijn nu echt schattige blauwe bolletjes. Ze beginnen nu ook op licht te reageren dus het zal niet lang gaan duren eer de oogjes open zullen gaan. De oortjes beginnen ook al iets verder van het kopje af te staan.

Hoe klein ze ook zijn, we merken nu al verschil tussen de twee dames. Annebel is degene die het meest piept en zich continue onder de poten van Mila wurmt om lekker van de aandacht van haar moeder te genieten. Alice piept alleen als ze echt honger heeft, maar pikt het niet als Annebel net daar wil gaan drinken waar zij ligt. Grappig om te zien dat Alice zich dan echt niet weg laat duwen door haar zus. Verder ligt Annebel graag op haar rug en Alice ligt het liefst met haar kopje onder die van  Annebel.

Nog een dag en dan zit mijn vakantie er helaas alweer op. De dagen zijn voorbij gevlogen. De eerste week in afwachting van de bevalling, de tweede week in de ban van en de verzorging na de bevalling en de laatste paar dagen is het echt genieten. Gelukkig is Pieter nog twee weken vrij. Die stelde een webcam voor, maar ik denk dat er dan voor mij weinig tijd voor het werken overblijft. Laten we dat dus maar niet doen!

Donderdag 12 augustus 2010

We zijn gisterenavond voor de zekerheid toch maar even met Mila naar de dierenarts gegaan, want ze bleef overgeven en wilde daardoor uiteindelijk (wat ook wel logisch is) niets meer eten. Gelukkig had ze geen koorts, geen ontstekingen en is er ook niets achtergebleven in de baarmoeder.  Ze heeft een injectie tegen het braken gekregen en binnen een paar uur zagen we haar aanzienlijk opknappen. Vandaag heeft ze voor haar doen veel gegeten en gelukkig is tot nu toe ook alles binnengebleven.

Rond een uur of 3 vannacht  schrokken we wel wakker van luid kitten gepiep. Mila bleek een kitten te hebben versleept.  Ze had het kitten tussen het linnengoed gelegd waar ze een paar dagen voor de bevalling zelf ook vaak s´nachts te vinden was. Waarschijnlijk vond ze de plek waar wij de de kraamdoos hadden neergezet, niet naar haar tevredenheid. We hebben vervolgens de doos op de plek gezet die ze zelf heeft uitgekozen, het andere kitten erbij gezet en de deur op een kiertje open gezet zodat ze er zelf in en uit kan. Daarna hebben we haar niet meer gehoord. De kittens waren vanmorgen allebei weer goed aangekomen, dus dat is wel een opluchting.

Vandaag is Mila al veel beter in haar moederrol gegroeid. De plek die ze zelf heeft uitgekozen, is waarschijnlijk naar tevredenheid en hoe moeilijk de jongens het ook vinden, we laten ze even een paar dagen niet kijken. Hopelijk komt Mila dan volledig tot rust. Overigens heeft de dierenarts gisteren kunnen bevestigen dat het inderdaad twee poesjes zijn, waardoor wij nu ook de namen kunnen vermelden, te weten: Adorable Annebel en Astonishing Alice.

Dinsdag 10 augustus 2010

Mila is gisterenavond bevallen van drie prachtige kittens, waarvan het eerste kitten (een katertje) het helaas niet heeft overleefd. Ondanks dat je weet dat dit kan gebeuren en je er alles aan hebt gedaan om het te redden, laat het ons, naast de vreugde van twee gezonde kittens, met een groot gevoel van verdriet achter. Het katertje genaamd Attractive Adrean hebben we vandaag begraven. Hij woog 101 gram en was ontzettend mooi.

Het begon gisteren allemaal met een erg onrustige Mila die mij geen enkele minuut uit het oog verloor.  In de voormiddag is Pieter met de kinderen naar de bioscoop gegaan, zodat ik even in alle rust alleen met Mila kon zijn. Ondanks dat ze zo onrustig was, heeft ze lang op mijn schoot gelegen. Rond 12 uur zag ik dat ze wat slijm aan het verliezen was, een teken dat de bevalling zich aankondigde. Rond 5 uur in de middag zocht ze de meest onpraktische plaatsen op om daar te gaan liggen en zag ik dat ze harde buiken had. Rond 6 uur heb ik haar mee naar boven genomen, maar ook daar kon ze weinig rust vinden.  Om half 7 zagen we het eerste vruchtwater. Gelukkig was dit helder van kleur. Vanaf 8 uur kreeg ze last van echte weeën en tot onze schrik zagen we als eerste pootjes verschijnen. Met iedere perswee die kwam hebben we voorzichtig meegetrokken, maar het kitten gaf niet mee en zat muurvast. Mila had het ontzettend moeilijk. De dierenarts die we inmiddels gebeld hadden, kon ons ook alleen als advies geven om mee te trekken tijdens een perswee. Een rit naar de dierenarts had op dat moment geen zin, omdat het kitten al te ver in het geboortekanaal zat. Na heel wat persweeën en meetrekken van onze kant, kwam het kitten uiteindelijk toch los. We hadden op dat moment al het vermoeden dat het kitten was overleden en dat bleek ook helaas het geval. Mila heeft er ook verder niet naar omgekeken. Ondanks alles  hebben we toch nog lang geprobeerd het kitten tot leven te brengen, maar niets heeft meer mogen baten.

Ondertussen begon bij Mila kitten nummer 2 zich aan te melden. Het leek allemaal gesmeerd te gaan, totdat halverwege alle persweeën ineens stopte. Mila in paniek en wij ook. We hebben geen seconde geaarzeld en de dierenarts gebeld met de mededeling dat we eraan kwamen. De rit heeft ongeveer 10 minuten geduurd en groot was onze verbazing dat bij aankomst bleek dat Mila onderweg een gezond kitten op de wereld had gezet. Dit kitten werd wel meteen door Mila geaccepteerd. De dierenarts heeft Mila en het kitten snel even nagekeken en geconcludeerd dat het geboortekanaal nu wijd genoeg was en een gewone bevalling waarschijnlijk geen problemen meer zou opleveren. Hij dacht nog zeker 1 kitten te voelen, misschien twee.

Eenmaal thuis begonnen de persweeën weer en tot onze grote schrik zagen we weer eerst pootjes. We zijn meteen mee gaan trekken en tot onze grote opluchting was er inderdaad nu meer ruimte waardoor het kitten snel geboren kon worden. Wel zagen we dat het kitten moeite had met ademhalen. Terwijl ik het kitten goed droog aan het wrijven was, heeft Pieter het slijm weggezogen. Na wat een eeuwigheid leek te duren, kwam de ademhaling ineens goed op gang. Wat een opluchting was dat!

Mila is na de geboorte van nummer 3 nog ongeveer een kwartier ontzettend onrustig gebleven, waardoor wij het vermoeden hadden dat er misschien nog een kitten aan zou komen, maar daarna is ze rustig gaan liggen en konden de kittens voor het eerst gaan drinken.

Ik kon daarna absoluut niet slapen en heb de hele nacht aan het kraambed van Mila doorgebracht.

Vandaag kan Mila nog niet echt haar draai vinden. Ze is misselijk, moe en wil vooral gewoon slapen hetgeen natuurlijk moeilijk is als er twee kleintjes continue om melk vragen. Tussen de voedingen door verlaat Mila het nest om ergens anders wat te slapen. Gelukkig reageert ze goed op het gepiep van haar twee kittens, dan komt ze meteen weer terug.

De twee kittens zijn vermoedelijk allebei poesjes en wogen bij de geboorte allebei 90 gram.  Vandaag waren ze allebei goed aangekomen. Het gewicht zullen wij bijhouden in het groeischema en foto´s van de kittens zullen wij plaatsen bij foto´s A-nest.

Woensdag 4 augustus 2010

Mila is op dit moment 59 dagen zwanger en het aftellen is nu echt begonnen. Ik ben nu zelf vrij en Pieter straks ook voor de rest van de maand, dat geeft een goed gevoel.  De kinderen en ik vullen de dagen met veel spelletjes doen en het maken van kleine uitstapjes. Ik zorg er in ieder geval voor dat we nooit langer dan een paar uur van huis zijn. Ook de kinderen beginnen het nu echt spannend te vinden. Voor de zekerheid laten we Mila al een paar dagen boven slapen. Overdag vertoont ze absoluut geen nesteldrang en ontwijkt ze keurig alle dozen die we voor haar hebben neergezet, maar als wij proberen te slapen verkent ze met het grootste plezier alle kasten om zich vervolgens in te graven in het linnengoed. Niet echt de ideale plaats wat ons betreft voor een bevalling. Afgelopen zaterdag hebben we voor een hartstikke mooie prijs een grote bench gekocht en daar hebben we nu de werpkist in gezet. Alle niet zwangere poezen vinden het een prachtig plek! De bedoeling is te proberen om Mila daarin te laten bevallen. Lukt dat niet, dan hebben we in ieder geval een hele veilige plek voor de kittens de eerste paar weken na de bevalling. Hierbij gaan nog twee foto´s van Mila en haar zwangere buikje.

Dinsdag 27 juli 2010

Mila begint weer veel vaker en langer te slapen. Het lijkt erop, dat ze alvast haar energie aan het sparen is voor de op hand zijnde bevalling. Nog twee weken te gaan. Vandaag kregen we de spullen in huis die we voor de bevalling aangeschaft hebben. Zo hebben we onder andere toch maar een elektrisch warmte matje gekocht. Je weet het immers maar nooit met het weer en ook in augustus kan het straks misschien ineens fris zijn.  Wat spullen betreft zijn we klaar voor een bevalling, maar ik vind het niet erg dat we nog twee weken hebben. Vanaf vrijdag heb ik vakantie, dat is een hele geruststelling. Verder hebben we deze mooie (tenminste dat is onze mening) foto van Mila op de site van Royal Canin gezet om met deze foto mee te strijden voor een plekje op hun kalender. Er moet flink voor gestemd worden, dus vandaar hier ook even de link naar deze site. Alle kleine beetjes helpen tenslotte.

Woensdag 21 juli 2010

Van de week hebben wij Monique van Cattery M&M, waar Antos de dekkater vandaan komt, ook op de hoogte gebracht van het goede nieuws dat Mila zwanger is.   Van haar ontvingen we deze mooie foto van Antos.  Na wat plak en knipwerk hebben we deze foto kunnen maken van de aanstaande ouders.
Wat zullen wij prachtige kittens krijgen!

Zaterdag 17 juli 2010

Mila is weer twee weken verder en dus als het goed is op dit moment 41 dagen zwanger. Het is fijn te zien dat ze almaar dikker wordt. Aan allebei de kanten van haar buik zie je al aardige bolletjes ontstaan. Ik ben benieuwd wat mijn jongens van haar vinden als ze volgende week terugkomen na een vakantie met hun vader. Ze hebben haar dan drie weken niet gezien. Vandaag hebben we de werpkist vast beneden gezet, maar tot nu toe wordt daar niet naar omgekeken. Hoeft ook nog niet, want we hebben nog tijd genoeg.

Zondag 4 juli 2010

De afgelopen week is het ontzettend warm geweest. De poezen hebben dan ook niets anders gedaan dan op koele plekjes (als die er al waren) liggen slapen. Wel weten we nu zeker dat Mila zwanger is! De laatste paar dagen begint ze ineens uit te dijen. Ook reageert ze kribbig ten opzichte van de andere poezen en aanhankelijker ten opzichte van ons. Ik heb nu ook alle papieren naar Neocat opgestuurd. In plaats van af te wachten of ze nu wel of niet zwanger is, gaan we nu  de dagen aftellen tot de bevalling. Als het goed is, rond 10 augustus straks ons eerste nestje!

Vrijdag 25 juni 2010

De serre is af en hij is prachtig geworden. Niet alleen genieten wij er zelf volop van, maar de poezen vinden het ook prachtig. Alles is even interessant, van de vliegen die ze achterna kunnen jagen tot aan de vogeltjes die voor hun ogen in de boom landen. Wat nog ontbreekt is een kattenluik, maar die zal er met de tijd ook nog wel komen. Nu staan de poezen iedere ochtend en avond verwachtingsvol bij de schuifpui op ons te wachten.

Zondag 20 juni 2010

Mila begint tussen de slaapbuien door ook steeds meer te eten en haar tepeltjes beginnen nu zichtbaar te groeien en te verkleuren. We proberen er een foto van te maken, maar Mila vindt het helemaal niets als we aan haar buik komen, dus onze pogingen falen iedere keer. Ondertussen is Pieter begonnen aan de serre. We hebben de kittenren weggedaan, omdat deze niet aan ons huis vaststond en het iedere keer weer een hoop gedoe was de poezen in de mandjes te krijgen om ze vervolgens in de ren te zetten. Als straks de serre af is, is het een kwestie van de schuifpui open doen en dan kunnen de poezen zelf beslissen of ze wel of niet naar buiten gaan.

Woensdag 16 juni 2010

Een week na thuiskomst en Mila doet niets anders dan slapen, slapen en nog eens slapen. Of dit komt omdat ze bij moet komen van haar logeerpartij of omdat ze misschien zwanger is, weten we nog niet, maar het is zeker een verandering. Verder wil ik haar tepeltjes wel rose kijken, omdat dit de eerst zichtbare lichamelijke verandering zal zijn, maar tot nu toe zie ik weinig verschil.

Dinsdag 8 juni 2010

Vanavond hebben we Mila weer opgehaald. De krolsheid is nog niet helemaal over, maar er zijn genoeg geslaagde dekkingen waargenomen, dus langer blijven is overbodig. Dat vinden we niet erg, want we hebben haar gemist. Onderweg naar huis valt Mila meteen in slaap en ze wordt pas wakker als we weer thuis zijn. De andere poezen vinden haar dan ineens wel interessant. Omdat er een beetje agressief op haar thuiskomst wordt gereageerd, besluiten we haar een paar uur alleen bij ons te houden. Na een paar uur laten we de poezen weer voorzichtig bij elkaar en gaat alles gelukkig weer goed.

Zondag 6 juni 2010

Vandaag zijn er weer een aantal geslaagde dekkingen waargenomen. Alles gaat dus naar wens. Overigens is het heel raar om te zien dat de overige poezen niet eens op zoek gaan naar Mila. Wij missen haar wel, maar de andere poezen doet het ´ogenschijnlijk´ helemaal niets.

Zaterdag 5 juni 2010

Mila is bij de dekkater! De heenreis is goed verlopen, het grootste gedeelte heeft ze liggen slapen. Bij de dekkater heeft ze eerst op haar gemak in een apart gedeelte mogen wennen. Binnen een paar uur kregen we het goede bericht dat er al een dekking heeft plaatsgevonden. De eerste stap is gezet.

Vrijdag 4 juni 2010

Vannacht hoorden we ineens het bekende geluid van een krolse Mila en toen we ´s morgens naar beneden kwamen wisten we het zeker. Mila gaat namelijk schoenen en slippers verplaatsen als ze krols is en dat was nu ook het geval. Nadat we de dag hebben afgewacht om te kijken of het doorzet (hetgeen gelukkig het geval is) hebben we vanavond de cattery gebeld en afgesproken dat we morgen Mila komen brengen.

Donderdag 3 juni 2010

Nog steeds helemaal niets. Elke avond komen we na het werk thuis in de hoop dat, maar helaas. We zullen dus geduld moeten hebben.

Vrijdag 28 mei 2010

Normaal gesproken kunnen we er de klok op gelijk zetten en wordt Mila precies om de 15 dagen krols. Nu we er echter op zitten te wachten, gebeurt er niets. Zul je altijd zien.

Dinsdag 18 mei 2010

Vanavond hebben we een bezoek gebracht aan de cattery waar we al enige tijd contact mee hebben om de dekkater, die we voor Mila op het oog hebben, in het echt te kunnen zien. We werden heel hartelijk ontvangen, al onze vragen werden beantwoord en we kregen een uitgebreide rondleiding door het huis en uiteraard het katerverblijf. De kater is er één om verliefd op te worden! Heel sociaal en prachtig gebouwd. We hebben afgesproken Mila bij de eerst volgende krolsheid te brengen.